Targets versus Bezieling

 

 

Op  LinkedIn pulse las ik een artikel van Liz Ryan “The truth about KPI’s and Other Corporate Bullsh*t“

De titel klonk mij als muziek in de oren.  Zij stelt dat veel organisaties de afgelopen jaren, ik vind zelf sinds de jaren 90, het werk zo mechanisch en onmenselijk als mogelijk hebben gemaakt. Ik herken dat. Alles moet tegenwoordig gemeten worden, alles in grote organisaties is opgedeeld in partjes, er is geen samenhang meer met het grotere geheel. Iedereen is gefocust op zijn eigen targets, want daar word je op afgerekend.  De missie staat mijlenver weg van de dagelijkse praktijk. Er wordt van iedereen verwacht dat hij/zij met zijn eigen targets bezig is en als je ze gehaald hebt, krijg je volgend jaar nog hogere targets, zogenaamd als uitdaging. Het meten is als kunst verheven en houdt heel veel managers dagelijks van de straat. Ik heb nog in een tijd gewerkt dat er geen targets bestonden, ik deed mijn werk met liefde en plezier en ik haalde resultaten omdat ik het werk leuk vond.

Het doel van al dat meten is de zaak te kunnen beheersen, terwijl je in deze complexe tijd in feite niets kunt beheersen. Het idee om het heft in handen te hebben met al dat meten is een illusie.

Ik hoor bij de gelukkige mensen die geen KPI’s of targets hebben. Ik heb ze wel ooit gehad, omzet targets, zoveel deelnemers aan trainingen, uitvoeringstargets, zoveel dagdelen per jaar trainen, innovatietargets,  zoveel nieuwe producten op de markt zetten, zoveel bezoeken aan klanten per jaar. Ik moest het allemaal maar zien te halen, uiteraard samen met mijn team, want ik werkte als manager. Het was altijd weer spannend of  ik de targets zou gaan halen, want daar werd ik op afgerekend. Het aantal aanmeldingen voor trainingen had ik niet in de hand, bedrijfsbezoeken plannen wel. Als manager was ik verplicht om elke maand mijn management rapportage in te leveren. Als de aanmeldingen achterliepen op de prognoses kwam er een rode kaart, net als bij het voetballen. Ik hoefde niet van het veld af, maar ik moest wel harder gaan lopen om alsnog de prognose (begroting) te halen.  Ik werd nooit afgerekend op mijn liefde voor mijn vak als trainer en coach, op mijn geloof in de missie ‘Resultaten met mensen’. Ik werd niet afgerekend op mijn geloof dat het om mensen ging, mensen met passie, talent en bereidheid zichzelf verder te ontwikkelen. Ik werd nooit afgerekend op mijn enthousiasme om mensen te helpen bij die ontwikkeling.

Als manager heb ik meegewerkt aan het stellen van targets en heb mensen op de targets afgerekend, ook al geloofde ik er niet echt in. Toen resultaatgericht management werd ingevoerd heb ik al geroepen “Dit is oude wijn voor nieuwe patriarchale zakken”. Met patriarchaal bedoelde ik niet vaderlijk, maar ouderwets. Ik heb altijd geloofd in hartd met td. Als je hart voor mensen hebt, komen de harde resultaten vanzelf. Ik heb over resultaatgericht werken en KPI’s geschreven in mijn leiderschapsboeken, maar heb het altijd gezien als een middel en niet als een doel, want het doel is en blijft een bijdrage leveren aan de visie en missie van een organisatie. Het gesprek in een organisatie zou moeten  gaan over missie en visie en of het voor de managers en medewerkers de moeite waard is om zich hiervoor samen in te zetten.

 

Nu werk ik al de helft van mijn werkzame leven als  ZZP’er en ik help mensen nog steeds met veel plezier, ik geniet ervan als mensen iets leren, zich verder ontwikkelen in de richting die zij wensen.

Ik ben blij dat ik geen targets heb, dat ik niet hoef te voldoen aan protocollen en procedures, dat ik gewoon met een open mind naar mijn klanten kan luisteren, kan horen wat ze nodig hebben en ze daarbij dan kan helpen met mijn kennis en ervaring. Dat maakt het voor mij de moeite waard om uit mijn bed te komen.

 

Er zijn organisaties, die wel het accent op hun missie leggen. Het zijn de Firms of Endearment. Daarover gaat mijn volgende verhaal.

Inloggen
marietakoopmans.nl - site by site by Kant en Klare site uw eigen unieke website!